Een stekende pijn (17 September 2006)
 Twee rustige weken stonden op het programma, even weer een beetje op adem komen om daarna te starten aan de laatste voorbereiding en de lange duurlopen van 30 km of iets meer. En toen was er opeens zondag na de 4mijl afstand een stekende pijn in mijn rechterknie, niet tijdens het lopen maar na afloop. Nu was het mijn vader's verjaardag dus sowieso al een moeilijke dag en de pijn die de hele dag bleef maakte dat er niet beter op. 's avond in bed droomde ik al dat ik Marianne aan het aanmoedigen was, maar wel aan de kant. Het was gelukkig maar een droom maar toch. Dinsdag naar de Fysio om toch maar de laten kijken. Volgens Jarno waren het geïrriteerde kniebanden. Dus afgelopen week een training overgeslagen en ingekort. De 5km van donderdag ging goed en de 14km van zaterdag ook. Het enige wat deze klachten zou kunnen verklaren zijn de nieuwe loopschoenen waar ik op liep (Nimbus VIII). Deze Nimbus is geheel vernieuwd, een stuk lichter maar ook andere demping. Dus zaterdag even naar Run2Day geweest. Nu een uitgebreide analyse blijkt dat de voorvoet demping van de Nimbus VIII bestaat uit twee delen i.p.v één zoals mijn oude schoenen (Nimbus VII). Of dit de oorzaak is, is natuurlijk moeilijk aan te geven. Feit is wel dit ik geen risico's wil lopen en dus maar een extra setje Nimbus VII aan wilde schaffen. De service van Run2Day is prima want ik mag de nieuwe schoenen omruilen voor het vorige model. Hulde!! Zondag maar met Marianne mee gefietst, niet leuk maar wel de gelegenheid om wat foto's te maken. Zie de link hiernaast. We kwamen Margot en Reinder nog tegen, dus het was een beetje lopen en een beetje bij praten.

Er is ook vreselijk goed nieuws, mijn Zus en Zwager (Dienke en René) hebben besloten om mee te gaan en om ons aan te moedigen. We zijn daar vreselijk blij mee. Na wat heen en weer gebel hebben ze ook bij Holland International geboekt en konden zelfs nog in hetzelfde Hotel terecht. Kunnen we samen ook nog wat van NewYork gaan bekijken. De tips van andere lopers en NewYork bezitters helpen daarbij. Zo hebben we vast een tafel gereserveerd in de BlueNote jazzclub en gaan we samen naar de Lion King. Dus als je nog tips hebt om in NewYork te gaan doen laat het even weten. (Hou wel rekening met het feit dat we zere benen zullen hebben)

Marathon te ver van Athene ? (03 September 2006)
 Ik snap eigenlijk niet waarom ze Marathon zo ver van Athene hebben gebouwd. Ze hadden het eenvoudig 10 km dichterbij neer kunnen zetten. Dat had miljoenen mensen 10 km gescheeld, en was het een stuk eenvoudige geworden om deze afstand af te leggen.
Dit kwam in mij op toen wij vandaag de trainings kilometers in stromende regen liepen.
Het is alweer een hele tijd geleden dat we een stukje in het dagboek geschreven hebben, sommige mensen dachten dan ook dat we niet meer zouden gaan. Niets is echter minder waar. De trainingen vallen weliswaar niet mee, maar we zijn vol goede moed.
Deze week en afgelopen week stond er in het weekeinde een duurloop van 29 km op het programma. Afgelopen week hebben we zelfs begeleiding gehad, Leen liep mee ter ondersteuning in ons neefje en nichtje (dit vinden ze niet leuk) fietsten mee voor de nodige flessen drinken en gelletjes. Als route hebben we als basis de route van Dianne en Adriaan gebruikt (via Zeegse naar oudemolen, balloerveld, ballo en kampsheide) en aangevuld met een stuk langs het kanaal. Als verassing hadden Ilja en Arvid een spandoek gemaakt (zie foto’s). Dat werkt natuurlijk erg inspirerend.

Het wordt nu ook wel echt, de reisorganisatie heeft de inschrijving doorgegeven. Dus onze namen staan op het internet :

Met deze gegevens kun ons zelfs volgens tijdens de race.

Deze week was de beurt aan de zus van Marianne om mee te fietsen, nog even op de buienradar gekeken en dat zag er redelijk uit. De regen net weggetrokken. Tenminste dat dachten we…. We stapten de deur uit en ja hoor hoor… regen. Vol goede moed vertrokken, langs het kanaal, via messchenveld richting Zeegse en nog steeds regen. Via Oudemolen naar Balloerveld en het stopte met zachtjes regen, en ging steeds harder regenen. Dit tot en met we terug waren in Loon, Hierdoor komt de herinnering van vorige week weer boven, We moesten zondag nog 8 km lopen. Omdat we eerst bij de marathon van Groningen gekeken hadden waren we wat laat. Het werd al wat donkerder maar het leek redelijk. Dus naar Loom gelopen en we wilden daarna een rondje via kampsheide en de hockeyvelden lopen. Vlak voor de brug begon het te onweren en werden we toch wel wat ongerust. We zijn snel omgekeerd maar toen begon het echt donker te worden. Gelukkig kwam er een auto aan, die hebben we aangehouden. Marianne op de schoot van een oude mevrouw en ik een hond op schoot. Zo zijn we naar de herberg in Loon gebracht waar we hebben geschuild. Niet echt vriendelijke mensen daar, na een half uurtje schuilen vroegen ze of we ook iets wilden, natuurlijk hadden we geen geld bij ons, toen we dit melden keerde de ober zich om zonder verder wat te zeggenweg te lopen. Daar komen we dus voorlopig niet weer.

Alweer een aardig eind op weg (09 Juli 2006)
 We zijn alweer een aardig eind op weg. Vandaag zelfs het foto toestel meegenomen. Zie de link hiernaast voor wat foto's Zelfs even een video fragment. Ook deze kun je downloaden. Let wel op het is bijna 30Mb. Dus alleen voor de snelle internetters. Klik hier

Heerlijk om weer te lopen (29 Mei 2006)
Het is nat en het regent, we zijn tot op het ondergoed nat en toch voelt het goed. We zijn weer aan het lopen. Ja het weer is slecht en koud, en de conditie is wel heel erg ver weg. Kennelijk hebben de emoties van afgelopen periode een grotere tol gevraagd dan gedacht. Dus dat valt toch nog een beetje tegen. Maar dat alles weegt niet op tegen het lekkere gevoel om weer aan het lopen te zijn. We zijn nu twee week aan het lopen en gelukkig krijgt Marianne geen (extra) last en dat voelt goed. Op last van de fysiotherapeut mag ze 3 * per week 3 tot 5 km lopen en dat hebben we dan ook gedaan. Er zit gelukkig al weer wat progressie in en het gaat alweer wat eenvoudiger. Ik heb de eerste week 3 * 3 gelopen en afgelopen week 3 * 5km en 1 * 3km en probeer vanaf nu 4 keer in de week te lopen. Nog geen schema's dat komt binnenkort wel. Maandag probeer ik 7,5 kilometer en als dat goed gaat kom ik wellicht donderdagavond ook weer op de training. Tot zover de belevenissen van de afgelopen twee week.
 
Helemaal opnieuw beginnen (14 Mei 2006)
Dat plannen geen zin heeft is maar al te duidelijk geworden. Door droevige familie omstandigheden ziet de wereld er opeens anders uit. Erg onder de indruk waren we van de vele reacties die we gekregen hebben, ook van lopers van de loopgroep. Dit heeft ons erg goed gedaan en daar hebben we erg veel steun aan gehad. Door deze omstandigheden en de blessures hebben we in geen weken hardgelopen. Voor Marianne is het nog langer geleden dan voor mij.
Vrijdag zijn we teruggekomen van vakantie en zaterdag was de tweede Trimloop. Het was goed om weer met lopen bezig te zijn. Gesteund door het fraaie weer en de vele deelnemers zijn we zondag dan ook zelf weer gaan lopen. Dat houdt wel in : Helemaal opnieuw beginnen. We hebben dan ook een rondje gelopen, van jawel... 3 km. En het viel nog niet mee, gelukkig niet door de blessures maar wel door gebrek aan conditie. Het goede nieuws is. We zijn weer aan het lopen. Zullen we dan toch New York halen...

Plannen heeft geen zin (07 april 2006)
We hadden er ons wat ander van voorgesteld. Toen we het besluit hadden genomen om NewYork te gaan doen dachten we dat we veel plezier zouden beleven aan de lange noodzakelijke voorbereiding en de vele uren lekker lopen door het Drentse landschap. Zoals je gemerkt hebt wordt het dagboek ook minder vaak bijgewerkt dan de bedoeling was. Dat komt omdat er minder leuk nieuws is en we hadden geen van beide echt de behoeft om daar iets over te schrijven. Toch is het goed om dat te doen vandaar dit stukje. De afgelopen paar maanden is niet eenvoudig geweest allebei met een heup blessure die maar niet overging. Bij Bertjan met horten en stoten en langzamerhand weer de goede kant op. Veel te langzaam naar mijn zin, maar ja soms hebben dingen hun tijd nodig. Bij Marianne ligt het anders. De pijn ging maar niet over, ook het voorlopig stoppen met hardlopen (nu al twee maanden) leverde geen verbetering op. Ook de vele uren fitness en Fysiotherapie leverde geen verbetering op. Uiteindelijk dus toch maar naar de doktor gegaan en dat leverde (na het maken van foto's) geen goed bericht op. De klachten zullen blijven en gaan niet weer weg, nu niet en nooit niet... Tja en dan, moeten we hardlopen helemaal vergeten en NewYork laten voor wat het is. Niet helemaal. We gaan eerst drie weken op vakantie en van Zon, Zee en Strand gaan genieten. We nemen de hardloopspullen NIET mee en gaan lekker rusten. En dan zien we wel, we gaan het in ieder geval proberen en half mei starten we met de voorbereiding en we zien wel of we NewYork gaan halen. We hebben ons in ieder geval ingeschreven en we zullen zeker afreizen. Of we aan de kant staan om aan te moedigen of zelf van de partij zijn blijft voorlopig nog de vraag.

Zon en sneeuw (12 februari 2006)
Een week lang zon, prachtige sneeuw en veel, heel veel skiën. Dat waren de ingrediënten van een weekje skiën in Gerlos (nee niet alleen ápres skiën). De laatste twee week daarvoor stonden in het teken van hardloop blessures. Want je gelooft het niet naast Marianne had ook ik last van mijn heup. Dit na de laatste AAC loop. Dus geen oplopende schema's of maar denken aan New-York. Gelukkig ging het skien voor beide erg goed dus dat geeft hoop... Tenminste dat dachten we. Donderdag was mijn eerste training, rustig aan gelopen (samen met Margot) en dat ging gelukkig gaat. Minder was de test voor Marianne. Na een paar honderd meter alweer last. Balen en nog eens balen. Daarom a.s. woensdag eerst maar naar de fysio om te kijken wat die kan doen. Voorlopig dus nog even rustig aan. Gelukkig is het nog lang gaan november dus (nu nog) tijd genoeg.

Eindelijk (20 januari 2006)
Eindelijk.... Druk druk druk. Van alles en nog wat te doen, in ieder geval geen tijd gemaakt om een verhaaltje te schrijven voor de website. Hier dan eindelijk even wat ervaringen. Na de 7 heuveltjes eerst maar eens rustig aangedaan. Enerzijds omdat je niet altijd lange afstanden kunt lopen aan de ander kant zijn we met de inrichting van ons huis bezig en dat kost meer tijd dan gedacht. Met de gedachte dat we nog genoeg lopen doen we dan in december ook rustig aan. We lopen wel alle AAC trimlopen omdat we dat er leuk vinden. Ook de sylvester loop in Haren stond op het programma. en toen   toen was het de jaarwisseling : 2006. Het jaar van de marathon.
we hebben intussen met heel wat collega lopers gesproken over voorbereiding en ervaring (bedankt Henk), schema's en nog eens schema's
Begin van het jaar goed gestart, een redelijk duurloop van 15 kilometer, maar... helaas kreeg Marianne gelijk weer last van de heup. Iets waar ze afgelopen jaar al vaker last van gehad heeft. Tja en daar sta je dan, met de goede voornemens en een pak  met schema's. Gelukkig hebben we nog tijd genoeg dus het motto is eerst rustig aan, geen snel opbouwende schema of zelfs langzaam opbouwende schema's Voorlopig eerst maar op de wintersport en daarna kijken we verder. Ik heb zelf met Leen als haas (bedankt Leen) de laatst AAC trimloop gelopen met als een zo constant mogelijk race te lopen. En dat is goed gelukt met een ronde tijd van rond de 17 minuten lekker gelopen (rond de 11 km per uur) Als dat de volgende keer op de 15 en met de halve van Haren ook lukt ben ik dik tevreden.

7 heuveltjes (23 november 2005)
De afgelopen week rustig aangedaan vanwege de Zevenheuvelenloop. Zondag lekker rustig aangedaan en niet gelopen. Eigenlijk best wel een raar gevoel. Normaal staan we op, eten en drinken wat en gaan dan lopen. Aan het einde van de dag mis je tocht wat. De donderdag avond training moeten we helaas laten schieten, Dit vanwege werk en andere een Volleybal wedstrijd. Zaterdag niet meer gelopen en zondag op naar Nijmegen.
De weersvoorspelling is redelijk en met een waterig zonnetje vertrekken we naar Nijmegen. We komen allerlei bekenden tegen op het station en in de trein. Het is erg druk maar we hebben een zitplaats. Aangekomen gaan we naar de SNS bank om ons om te kleden. Om 13:00 is de start en wij mogen uiteindelijk weg om 13:25. Marianne gaat er direct vandoor en ik heb het erg moeilijk. Moet al snel plassen! en de kuiten doen heel zeer. Na twee kilometer duik ik het bos in en probeer weer op gang te komen. Het gaat helemaal niet. Alle moed zinkt in de schoenen en ik begin terug te lopen naar de start. Iemand met startnummer 13 duizend nog wat roept iets bemoedigends en dat is net wat ik nodig heb, ik draai mij om en besluit de wedstrijd toch uit te lopen. Een paar minuten verloren maar ben toch blij en uiteindelijk over de finish streep geeft het een goed gevoel. Marianne loopt een prima wedstrijd en haalt 18 seconden van haar PR. En dan in een overvolle trein terug naar huis. Iedereen zit in het gangpad en als er ook nog mensen bijkomen uit een gestrande trein is alles overvol. De sfeer is er gelukkig niet minder om. Om 18:15 thuis, dus de hele dag onderweg.
 

Training week 45 (nog 51 te gaan) (13 november 2005)
Vanaf deze week elke week even een terugblik en vooruitblik op de trainingen.
Donderdag een zware training een estafette loop over korte afstanden. We dachten dat het ons lag dat we spierpijn hadden. Bij de AAC bleek iedereen die donderdag avond gelopen had pijn in de bovenbenen te hebben. Zaterdag de AAC trimloop gelopen. Marianne 9 km en Bertjan 6 km. We lopen goed, gaan iets te hard van start maar verder lekker gelopen. Zijn iets te warm gekleed dus oppassen voor volgende week (zevenheuvelen loop). Op zondag lopen we meestal een lange duurloop. Omdat we volgende week in Nijmegen lopen besluiten we om niet te gaan lopen.
Volgende week Donderdag rustig met de loopgroep en zondag de 7 heuvelen van Nijmegen.
(en daarnaast nog Volleybal voor Marianne en Bertjan gaat dinsdag spinnen)

Een zeer spannende editie (09 november 2005)
Natuurlijk zaten we voor de televisie. We twijfelden wel een beetje. Moesten we nu klaar zitten met borrelnootjes en een goed glas wijn of met Sportdrank en een energie reep.
We hebben maar gekozen voor de borrel, de sportdrank en energie reep hebben we volgend jaar wel nodig.
Genoten hebben we, natuurlijk van de race. Die was echt spannend. Maar met name van de schaarse beelden van de omgeving en de hele groep deelnemers die achter de top lopers kwamen. Wat een lopers. 6 banen breed over de Verrazano-Narrows Bridge. We kunnen ons nog nauwelijks voorstellen dat we daar volgend jaar tussen lopen.
En hoewel het natuurlijk nog een lange periode is, is het nu wel minder dan een jaar. Om precies te zijn 361 dagen.
We zijn erg benieuwd naar de verhalen van Ronald. We hebben hem nog niet gesproken, alleen zijn tijd gezien, en die was erg goed.
Hieronder de route :

Nog iets maar dan een jaar te gaan (03 november 2005)
Aanstaande zondag is het zover, de 2005 versie van de NYCM. We verheugen ons er nu al op om voor de televisie te zitten en voor te stellen hoe het zal zijn om daar volgend jaar rond te lopen. Natuurlijk denken we ook aan Ronald die daar op dit moment is (gister vertrokken) en zijn benieuwd naar zijn verhalen.
Intussen gaan de voorbereiding gewoon door. We zijn bij Leen geweest en hebben uitgebreid gesproken over trainingsschema's  en welke wedstrijden we wel en/of niet gaan lopen. Binnenkort kom ik hier natuurlijk uitgebreid op terug (samen met Leen).
Wel hebben we vast een reisgids gekocht om, als we toch in New York zijn iets van de stad te zien. En tevens voor zondag om in de gaten te houden waar de route langsloopt en waar we even naar links en rechts moeten kijken. Als we echt aan het lopen zijn zullen we dat al lang vergeten zijn ben ik bang, maar dat zien we dan wel weer.

Als je zo in het boekje bladert zie je weinig over lopen, ik heb twee stukjes gevonden :

Een fijn gevoel, nergens veilig om te lopen.... We zijn met een grote groep dus dat zal wel meevallen. Je hoort wel vaak dan de dag van Marathon de enige dag is dat het veilig is om door sommige wijken te lopen. En dan de marathon zelf, een giga stuk :

We zijn in ieder geval mooi op tijd. Volgende keer meer over de training. De volgende wedstrijd is de Zevenheuvelenloop.

Amsterdam (19 oktober 2005)
De NYC marathon van 2005 (dan nog een jaar te gaan) komt al dichterbij. Wij zitten natuurlijk voor de TV!. Afgelopen weekeinde hebben Marianne en ik geproefd aan de sfeer van een Marathon in een grote stad. In dit geval Amsterdam. Twee jaar geleden hebben we hier de eerste halve marathon gelopen, daarom heeft Amsterdam toch iets speciaals voor ons. We hadden ons al vroeg opgegeven en verheugden ons er erg op. Helaas, maandag na de 4mijl werd eerst Marianne verkouden en daarna ik. Dinsdag was Marianne jarig en ik heb de hele dag op bed gelegen met koorts. Tja een slecht vooruitzicht. Woensdag was de koorts nog niet weg en Marianne hoestte nog volop. Gelukkig werd het daarna elke dag beter. Vrijdag nog even contact gehad met Leen. Die was erg duidelijk : het is beter om niet te lopen, en luister naar je lichaam. Bloed kruipt waar het niet gaan kan en zaterdag voelde ik mij een stuk beter.
Op naar Amsterdam. In mijn achterhoofd had ik intussen besloten om wel van start te gaan en te kijken hoe het zou gaan (en Marianne beloofd om na 5km te stoppen als het niet zou gaan). Marianne had nog steeds last van de longen, die had helaas gaan keuze : vanaf de tribune toekijken.

Zondag morgen 16 oktober, na de start van de Marathon op de televisie hebben gezien (bij familie) vetrekken we naar Amsterdam, mooi op tijd om de finish te zien. Het is prachtig weer en het stadion is goed gevuld. ING had gezorgd voor veel Oranje en opzwepende muziek deed de rest, een geweldige sfeer en iedereen schreeuwde Haille naar de finish. Dat het geen wereldrecord was deed daar niets aan af.

We weten het nu zeker mochten we ooit een tweede marathon lopen dan wordt dat zeker Amsterdam dus wellicht in 2007.

Ik zelf heb best wel aardig gelopen, lekker weer veel publiek en een redelijke tijd van 2:13:59. Dus best tevreden naar Assen teruggekeerd. Na deze prestatie ging een Big Mac er wel in.

Nu vast genieten en wachten op de 2005 NYCM

Binnenkort gaan we met Leen om tafel om een trainingschema te maken voor het aankomende jaar, daar komt in ieder geval in te staan dat we een week van te voren niet ziek mogen worden.

Dat is snel (4 oktober 2005)
De bevestiging van Holland International is er al :
Reisgegevens:
------------------------------------------------------------------
Reis: himt60001 /NYC Marathon voorboeking
Bestemming: Verenigde Staten / New York
Vertrekdatum: 01-11-2006
Reisduur: 8
Soort vervoer: Vliegen intercont.
Thuiskomstdatum: 08-11-2006

Alleen vervoer:
------------------------------------------------------------------
Uitstapplaats: New York

Dat is wel heel erg snel. We zijn nog nauwelijks aan het idee gewend en de bevestiging is al binnen. Zo lijkt het wel al definitief.

De eerste stap gezet (2 oktober 2005)
De eerste stap is gezet. Vandaag hebben we ons aangemeld. Na jaren er over praten hebben we nu definitief besloten....We gaan een Marathon lopen.
Hoe we dat ooit uit gaan lopen hebben we nog geen idee van. Vooralsnog is een halve marathon elke keer een uitdaging genoeg. En alleen het idee al dat een halve marathon slechts de helft is (klinkt logisch) doet ons huiveren.
Via dit dagboek willen we aankomend jaar af en toe de belevenissen kwijt over onze voorbereiding op de ultieme uitdagen : De New York City Marathon in 2006. Leen zal ons daarbij begeleiden. Dat geeft in ieder geval een vertrouwd gevoel.