New York, New York…….The city that never sleeps….

Het is zondag 7 november 10 over 10 ‘s ochtends en het startschot klinkt voor de 35^e marathon van New York. Bijna 38.000 mensen aan de start en ik ben erbij. Langzaam beweegt de hele meute zich naar de startlijn en 6 minuten na het startschot passeer ik de matten aan de voet van de Verrazano-Narrows Bridge. De top van de brug torent boven ons uit. Links van de brug wordt de sky-line van Manhattan al zichtbaar. Het avontuur is begonnen. Bovenop de brug stel ik mijn zorgvuldig voorbereid loopschema direct maar bij. Met een hartslag van 170 en een temperatuur die richting de 17 graden schiet is het duidelijk dat het me niet gaat lukken de eerste drie uur met een hartslag van rond de 155 te blijven lopen. Ik neem mijn tempo wat terug, besluit bij elke drankpost even te gaan wandelen en maak me vooralsnog geen zorgen. Al snel duiken we Brooklyn in en ik merk hoe geweldig het is hier te lopen. Al die verhalen die ik heb gehoord en gelezen hebben niets teveel beloofd. Het is een waar feest hier in New York. Aan alles en iedereen merk je dat de marathon leeft en dat men iedereen over de finish wil krijgen; jong, oud, dik, dun, snel, langzaam, het maakt allemaal niet uit. Toejuichingen overal van iedereen. De avond voor de marathon mijn naam op mijn t-shirt geplakt en dit maakt nu dat iedereen je ook persoonlijk toeroept vooral als je een beetje langs de kant van het parcours loopt.
De shirtkeuze hadden we tot het allerlaatste moment uitgesteld in verband met de zeer wisselende weersomstandigheden in New York. Ook in dit opzicht kloppen de verhalen die de ronde doen over New York; De donderdag voor de marathon nog hagel, wind en regen. Zondag uitermate zonnig en warm en de maandagochtend na de marathon was het kwik weer gedaald richting het vriespunt.)
De 15 mijl is inmiddels gepasseerd. Het is nog warmer geworden en we staan nu voor de uitdaging die Queensboro Bridge heet. Ik besluit maar even te gaan lopen. Een beetje meer heuveltraining had hier uitkomst geboden. Op 18 mijl is het Holland Punt. Hier staan de supporters met banaan en ik hou even een praatje. Het moraal is hoog en de benen voelen nog goed. Het stuk door de Bronx is maar kort helaas en als snel loop ik op Fifth Avenue. Hier valt het stijgingspercentage zwaar. Je hebt het idee dat je er bijna bent, maar de mijlen voelen nu toch echt als mijlen en niet meer als kilometers. De aanmoedigingen nemen toe. Erg veel mensen die hier nu wandelen of zelfs volkomen geparkeerd staan vanwege kramp. We draaien Central Park in. Ik passeer het 24 mijl-doek. De klus is bijna geklaard. We verlaten het park en passeren het mooie Plaza Hotel. Bij de Columbus Circle worden we het park weer ingeleid voor het allerlaatste stukje. Nog 1 heuveltje en dan…shirt recht, handen omhoog en lachen voor de finish foto. In de wereldtijd van 5 uur en 17 minuten passeer ik de finish. De medaille is groot en mooi. In de metro, terug naar het hotel, veel reacties van mensen die het allemaal even geweldig vinden. En dat was het ook. Hoe ging het liedje ook al weer? First we take Manhattan then we take Berlin. Op naar Berlijn 25 september 2005 voor een marathon voor binnen de 5 uur.
Verslag van Idske Dijkstra November 2004

Heb je wedstrijdverslag  geef dit dan door aan Leen : l.kazemier@planet.nl

 Hieronder vind je een aantal 'google' links.
Door gebruik te maken van deze links (klikken is voldoende)
sponsor je de loopgroep.